|
به تکه نانی آغشته ام
پیوست به نفس
در هراس از بایدها و نبایدها
شایدها ونشایدها
سالهاست
در پستوی همیشه باور
سوراخ های تحقیر و بی مهری ات را
وصله می زنم.
تا بدانی
من همان همیشگی ام
همان که به فضیلت های یک زن خوب
خوب واقف است
آری تو خوب می دانی
نمک گیر وظایف اجدادی خویشم
پس آسوده باش
|
